Survivalrun Gendringen 2009 Zondag 8 Februari Een week na het mooie weekend in de Ardennen stond voor drie leden van Slopend een nieuwe uitdaging op het programma. Zondag 8 Februari deden Frank, Kim en Herman mee aan de twaalf kilometer lange survivalrun in Gendringen. Koen, die in het oorspronkelijke plan ook mee zou doen, moest hier helaas van afzien door een rugblessure en zodoende stonden slechts drie leden van het Slopend bestuur. Omdat het voor Kim de eerste keer en voor Herman de tweede keer was dat zij meededen aan een survivalrun was besloten de recreatieve run te lopen in plaats van de run in wedstrijdverband.

Het was een graad of drie, licht bewolkt en er stond een koude wind toen Frank uit de richting van de kleedkamers kwam aangerend en het startschot klonk. Dit was het begin van het twaalf kilometer lange parcours waarin 41 hindernissen moesten worden overwonnen. Vol energie renden de drie Slopend leden richting de eerste hindernissen, maar al snel bleek dat elke hindernis veel meer kracht en tijd kost als er geen goede klimtechniek wordt gebruikt. Hierop werden de volgende hindernissen door Frank gebruikt om een stoomcursus touwklimmen en andere technieken te geven die nodig zijn om efficiënt over de hindernissen te komen. Echter toen de technieken eenmaal duidelijk waren was al een groot deel van de energie van vooral Kim opgebruikt. Vooral de kracht in de onderarmen nam snel af en door de kou werd het alleen maar minder. Toen uiteindelijk het klimmen echt niet meer ging besloot Kim een aantal hindernissen over te slaan en Frank en Herman lopend voor te gaan.

Na door sloten te hebben gewaad, kano te hebben gevaren en in de zoveelste touwen te hebben gehangen kwam het drietal op ongeveer een derde van de run aan. Hier wachtte hen een hindernis die bestond uit een touw dat over een sloot was gespannen waaraan vervolgens verticale touwen hingen die moesten worden gebruikt om naar de overkant te komen. Deze verticale touwen hingen echter zo ver uit elkaar dat van het ene touw naar het andere moest worden geslingerd. Wat makkelijker lijkt dan het is. Frank haalde de overkant door gebruik te maken van zijn ervaring en techniek, maar Herman die nog nauwelijks techniek gebruikte verloor keer op keer van de zwaartekracht halverwege de hindernis. Na vijf pogingen en ondanks de aanmoedigingen van het publiek gooide Herman de spreekwoordelijke handdoek in de ring en sloot teleurgesteld bij de andere twee aan.

Inmiddels flink verkleumd kwamen ze aan op de helft van de run, waar een boeren schuur was ingericht als opwarmgelegenheid. Na hier enigszins te zijn opgewarmd vervolgden Frank, Kim en Herman hun weg door de weilanden en over de hindernissen. Naast de gebruikelijke klimhindernissen moesten ook de sloten tussen de weilanden worden overgestoken. De moeilijkheden hierbij waren dat de sloten breed en de oevers modderig en glad waren. Dit zorgde bij de laatste sloot die moest worden overgestoken voor een prachtige vertoning. Nadat Frank de overkant van de sloot in een keer had gehaald, Herman in de modderige oever terechtkwam en het zo haalde was Kim aan de beurt. Kim nam een aanloop, sprong en landde. Tot zo ver niks aan de hand. De landing van Kim bestond echter uit twee delen, namelijk het eerste deel waarin hij op zijn voeten terechtkwam aan de onderkant van de gladde oever, dit werd gevolgd door het tweede deel waarin Kim achterover in de moddersloot verdween. Bij het zien van dit stukje theater konden Frank en Herman hun lachen niet meer inhouden. Nadat Kim uit de sloot was geholpen ging de run verder door de weilanden, op naar de volgende hindernissen. Ongeveer anderhalve kilometer voor de finish veranderde het soort hindernissen van de gebruikelijke touw en balkklim hindernissen in boogschieten, tokkelen en uiteindelijk houthakken. Dit laatste zorgde voor een komische situatie.

Het houthakken bestond uit het uitzoeken van een boomstam iets verder in tweeën moest worden gehakt. De geslepen Frank zocht het dunste stammetje uit en liep daarmee richting de hakplaats. Nadat Kim en Herman hadden verkondigd niet te gaan hakken ging hij er vanuit dat deze hindernis snel genomen zou zijn. Echter achter zijn rug hadden de twee kleine mannen besloten een statement te maken en beide een grote boomstam uit te zoeken. Het was immers zo dat Frank wel alle hindernissen had gehaald en zij niet. Deze grote stam werd meegenomen naar de hakplaats en daar vol agressie bewerkt. Toen uiteindelijk met enig teamwork het stammetje van Frank en de stammen van Kim en Herman in tweeën op de grond lagen werd duidelijk waarom een klein stammetje zo handig is. De twee stukken stam moesten namelijk nog een aardig eind worden meegezeuld, hetgeen ieder op zijn geheel eigen manier deed. Kim en Frank hadden de last verdeeld en droegen beide een groot en een klein stuk stam. Herman had zijn eigen manier gevonden om de twee onhandelbare stukken hout te dragen en trok met een stronk hout op zijn nek balancerend en de andere in zijn armen de nodige aandacht. Uiteindelijk werden de houtstukken in een grote container geworpen en konden de drie survivalrunners het laatste stuk afleggen naar de finish. Hier moest nog eenmaal worden geklommen en geslingerd, waarna de drie samen het einde van de run passeerden. Daar stonden ze dan, Frank met zijn bandje nog in zijn bezit, Kim bijna geheel onder de modder van een hilarische valpartij in een moddersloot en Herman met bebloede handen, maar allemaal met een prachtige ervaring erbij.

Het was afzien tijdens deze survivalrun, niet iedereen heeft alle hindernissen gehaald, maar des te meer kijken we uit naar de volgende survivalrun! Herman Helder Check hier al de foto's!