Verslag Survivalrun Steenbergen Zondag 26 april Op zondag 26 april heeft Slopend weer deelgenomen aan een survivalrun in Steenbergen. De Oranjesurvivalrun was 12 kilometers lang en had ongeveer 50 (!) hindernissen die overwonnen moesten worden. Badri, een internationale uitwisselingstudent uit India, deed voor het eerst mee aan een survivalrun. Zoals velen had Badri nog geen ervaring met de survivalsport. Zijn ervaringen zijn onderaan te lezen. Vergeleken met de run in Gendringen was het weer heel zacht te noemen: 14 graden, half tot zwaar bewolkt, geen regen, weinig zon, weinig wind. We hebben deze keer in koppels gelopen, wat wil zeggen dat je in koppels de run loopt zodat je elkaar mag helpen bij de hindernissen. Dit is in ieder geval een aanrader voor mensen die nog geen of weinig ervaring met survivalruns hebben! De koppels waren: Frank en Kim, en Herman met Badri. Ieder koppel krijgt een bandje om en het is de bedoeling dat je die omhoud, maar voorwaarde is wel dat ieder koppellid de hindernis volbrengt, wat een groot doorzettingsvermogen en fysieke kracht vereist.

Precies om 12:00 uur klonk het startsein en gingen we van start. Eerst 600 meter warmlopen op een atletiekbaan, maar daarna meteen door een lange sloot baggeren tot heupdiepte. Na de beentjes gestrekt te hebben en het modderbad mochten we meteen de touwen in, waar een aantal touwen, inclusief een brandweerslang, beklommen moesten worden. Het is dan alleen wel zo dat je schoenen allemaal een stuk gladder zijn geworden wat het klimmen bemoeilijkt. Vooral het leggen van de schipperslag gaat minder soepel.

Bij deze hindernis hebben Herman en Badri hun bandje (vrijwillig) afgestaan omdat bleek dat Badri niet de schipperslagtechniek beheerste die absoluut noodzakelijk is bij het touwklimmen. Het zou onbegonnen werk zijn om dan de run te volbrengen met nog 47 hindernissen te gaan. Dankzij Frank’ hulp en wat zelf oefenen met touwen, was Kim in staat om toch nog een relatief groot aantal hindernissen te nemen. Ergens voor een kwart van de run hebben Frank en Kim alsnog hun bandje moeten inleveren omdat de onderarmen van Kim kapot waren (alweer). Het nut van in koppels lopen bleek ook al bij een andere hindernis waar je een soort ladder van boomstammen op moest klimmen. Aangezien de ladder alleen aan de bovenkant was vastgemaakt slingerde de ladder erg heen en weer zodra iemand erop aan het klimmen was. Ook waren de stammen zo glad dat het leek alsof de hele hindernis was vol gesmeerd met vaseline. De oplossing: iemand houdt de onderkant van de ladder vast zodat de ander er overheen kan klimmen. Teamwork! Na wat valpartijen in de brandnetels, flink wat kilometers en hindernissen verder, waren we bij het kajakken aangekomen. Heel leuk was dat, en al helemaal als het je nog nooit heb gedaan. Het bootje gaat precies de richting op waar je juist niet naar toe wilt gaan. Geef je slag rechts, gebeurt er niets, geef je een slag links gaat het bootje 360 graden draaien, of nog leuker, dan zit je op een gegeven moment op ramkoers met een andere kajakker…Maar het was verder een leuke ervaring. Door het regelmatige hardlopen en dan weer een sloot overzwemmen/waden schoot de kramp er af en toe lekker in als je daarna weer verder gaat rennen (spieren koelen abrubt af). Hoort er gewoon bij. Even strekken met die benen, en verder rennen.

Eenmaal bij de eindhindernis aangekomen, stonden Herman en Badri al op Frank en Kim te wachten. De eindhindernis bij een survivalrun is altijd een gecombineerde hindernis met meerdere soorten hindernissen achter elkaar. Herman en Badri waren al een dik uur eerder gefinished. Na 5 uur en 5 minuten heeft Kim als laatste deelnemer de finish gehaald. Weliswaar geen toptijd, maar het doel was dan ook geen toptijd neerzetten, maar zoveel mogelijk hindernissen overwinnen. En vergeleken met de eerste survivalrun is dat doel redelijk gehaald. Maar het kan altijd beter; op naar de volgende run.

Na een lekkere douche genomen te hebben, en op de terugweg in de auto worden de oogleden al een stuk zwaarder. Zo zwaar dat Badri op de terugweg niet meer helemaal bij bewustzijn was. Achteraf hadden we Badri gevraagd hoe hij zijn eerste survivalrun heeft ervaren: “My opinion is that the survival run was great as whole. Regarding the toughness level, I would definitely say it was tough. It laid a lot of emphasis on rope climbing. So training is definitely needed if a team needs to keep the wrist band with them till the end. But, the route of the run was really scenic and natural and I think it was simply great!”

De week erop was er nog een survivalrun in Oldenzaal, waar alleen Frank en Herman (de bikkels) aan hebben meegedaan en een goede tijd hebben neergezet! De eerstvolgende survivalrun is 7 juni in de Knipe in Friesland waar we uiteraard weer bij zullen zijn. Denk je zelf dat je het aan kan, kom dan gewoon! En zelfs als je denkt dat je het niet aankunt, kom dan ook gewoon! Iedereen gaat gegarandeerd kapot bij zijn/haar eerste survivalrun, dus maak je daar maar geen zorgen over.

Maar om het lichaam flink aan te sterken hebben we iedere donderdag van 17:00 tot 18:15uur een training op het Sportcentrum die verzorgt wordt door een ex-commando. Zie onze website www.slopend.com voor meer informatie.