|
|
|
|
|
|
|
Het verlies van zweet, vocht en een orgaan
Donderdag 5 maart
Geachte lezer/outdoorliefhebber.
Als grote liefhebber van outdoorsporten en uberhaupt het opzoeken van de fysieke grenzen van mijn lichaam, was ik erg enthousiast over de oprichting van Slopend. Ik heb een paar keer met Frank meegedaan aan survivalruns en heb het twee keer moeten bekopen met een hoop gekots of een week op bed (waarbij het er uberhaupt aan beide kanten uitstroomde), toch zou ik de volgende keer weer net zo graag meegaan, want slopend is het.
Toen ik te horen kreeg dat er nu ook binnen trainingen, gericht op kracht en suplesse, werden gegeven en dan nog wel van een ex commando, wist ik dat ik zeker van de partij moest zijn. Eindelijk een keer geen zes rondjes om het voetbal veld en twee keer hakke bille.
Goed daar ging ik dus, vol zelfvertrouwen, op weg naar de training. Ik maakte me niet al te veel zorgen, mijn dagelijke push-ups en de aantal uren dat ik de afgelopen weken aan de klimwand had gehangen leken mij voldoende voorbereiding.
Ik weet nog goed hoe ik mij voelde, de training was nog geen tien minuten bezig en ik kon geen vatzoenlijke push-up meer maken, het omhoog brengen van mijn arm was practisch onmogelijke en onder mijn voeten lag een kleine zee aan uitgezweet zout en vocht. Alles netjes uitvoeren en in drievoud, maar dan niet drie keer maar drie keer 10 of 15. Ontzettend slopend, maar wel echte training, op een manier die ik nog niet eerder had meegemaakt.
Ik was na de training al bang voor de dag erna en dat werd helemaal waar gemaakt. De armen de buikspieren en vooral spieren waarvan ik het bestaan niet afwist klaagden luid bij elke vorm van inspanning. Vooral de buik....
|
|
Op zaterdag moest ik werken (als klusjesman) en kon het niet helpen om in de pauze gestrekt te gaan liggen om hopelijk die intense spierpijn in mijn buik kwijt te raken. Ik weet nog goed hoe ik het verhaal aan mijn baas vertelde over de harde training van de ex-commando en dat het volstrekt logisch was dat ik bijna niet meer kon staan.
De volgende middag om 12uur werd mijn blindedarm eruit gehaald :). Ik weet niet of de training en het verliezen van een stuk darm aan elkaar te koppelen zijn. Een ding weet ik wel het was zoals beloofd een verschikkelijk slopende ervaring.
Willem Buijs, nog steeds een liefhebber.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
